Chciałabym być odpowiednia. Siedzieć na swoim miejscu, i nie udawać kogoś kim nie jestem. Dawać radę sobie sama, nie musieć prosić nikogo o pomoc, nie czuć się taka słaba. Bo jestem jak patyk, łatwo mnie złamać. Ale może właśnie o to chodzi. Gdy jestem w pojedynkę, jednym zwinnym ruchem można mnie zniszczyć, kiedy w rękę weźmiemy garść gałęzi, już tak szybko nie da rady się jej zniszczyć. Dopóki jestem związana w jedną wiązkę z przyjaciółmi, nie ma mowy żeby ktoś lub coś mnie pokonało. Życia samemu nie przeżyjesz, meczu samemu nie wygrasz, wszystkiego samemu się nie nauczysz. Proste, czyż nie ?
Proszę zostań, proszę na zawsze.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz